همه جا تاریک وسیاهه، همه خوابن جز من، بیصدا اشک میریزم، بغض گلومو فشار میده و راه نفسمو می‌گیره.

قطره‌های اشک نمیذارن این صفحه‌ی پر از رنگ گوشی رو ببینم، به سختی می‌تونم تایپ کنم. صفحه‌ارو تار می‌بینم.

بالشم خیس اشکه، یه چیزی رو دلم سنگینی می‌کنه. کاری ازم برنمیاد. بغضمو مثل همیشه قورت میدمو یه نفس عمیق می‌کشم.

آااااااااااااااااااه..........

آخرین قطره اشکم آروم از روی گونه‌ام میغلته و روی بالشم محو میشه.

به خیال خودم آروم شدم.

دیده‌هامو از روی صفحه‌نمایش گوشی برمیدارم و به سمت تاریکی می‌برم، گوشامو تیز می‌کنم تا بهتر بشنوم.

توی این سیاهیه سکوت شب صدای خر و پف باباجون روی اعصابم شیطونی می‌کنه. مثل چندتا وروجک بازیگوش که توی یه راهروی مخوف و دراز کفشای پاشنه بلند ماماناشونو پاشون کردن و از این ور راهرو میرن اون وره راهرو، بازی میکنن و داد میزنن و بلند بلند می‌خندن. خنده‌های بلندی که توی راهرو می‌پیچه و بارها تکرار میشه.و این میون فقط آوای دلنوازه بارونه که میتونه منو به سمت خودش بکشونه.

سنگینی اشکای خشک شده‌ی روی صورتم وحس می کنم.

کم کم بارون شدت می‌گیره.غرش پیاپی آسمون تنم رو به رعشه میندازه، اونجاست که با تمام وجود کمبود آغوش امن تو رو احساس می‌کنم.

ایکاش بودی....

کاش بودی و بهم امنیت می‌دادی....

کاش بودی و آرومم می‌کردی و با حس دوست داشتنی و آرامش‌بخش نوازش موهام با دستای مهربونت، چشام سنگین میشد و بین بازوهات برای ساعاتی جون می‌دادم...

ای کاش بودی مهربونم....

ای کاش....